Welkom!

Welkom bij Bosbezinning! 

Mezelf een sabbatical gunnen! Ik deed het op 18 juli 2019.  

Na ruim 18 jaar heb ik op die dag het loopbaanpad van politiek assistent, beleidsmedewerker en bestuursadviseur verlaten. Die jaren hebben me veel gebracht; talloze lieve en inspirerende collega’s, mooie werkplekken in o.a. Brussel, Utrecht en Den Haag en interessante dossiers op het gebied van mensenrechten, gelijke behandeling en asielopvang. Het was goed, het was mooi. Maar het werd ook tijd om een andere afslag te nemen.

Ik doe het gewoon. Een sabbatical op een Ardense berg op een prachtplek, tussen de heuvels en oneindige bossen en pal naast rivier de Ourthe. Na 12 maanden heb ik op een rij gezet wat dat heeft opgeleverd. Je leest het hier!

Human doing

Bam! De constatering dat ik van een human being in een human doing was veranderd komt goed binnen in mijn coachingsessie. “Hup-hup”, steeds maar weer doorgaan. Vier jaar lang tussen annotaties, vergaderingen en veranderworkshops door, heb ik allerlei (geweldige!) opleidingen gedaan. Maar ik deed wel veel. Heel veel naast elkaar. De balans is zoek. De gevoelde stress is maximaal. In een weekend herstellen om de werkweek weer op te starten voldoet al lang niet meer. Gewoon even ‘zijn’ is van mijn prioriteitenlijst afgedonderd, net als de yogales en creatieve dingen doen. Tot ik letterlijk over de snelheid van mijn leven struikel en noodgedwongen een tijd thuis zit.

De hoeveelheid ruis en afleiding waarmee we ons omringen. Smartphones en social media, de 24-uurseconomie, werkdruk, prestatiedruk, afspraken met Jan en alleman en altijd maar beschikbaar zijn. Ik wil het anders. Het gebrek aan stilte en tijd om naar mezelf te luisteren. Niet meer in verbinding staan met de natuur om me heen. Te weinig tijd om met echte aandacht te leven en waardevolle herinneringen te creëren met mijn dierbaren. Ik mis het. In die periode besluit ik te kiezen voor een leven in de natuur, met een moestuin en veel tijd om te wandelen en mijn creatieve ik te herontdekken.

 Coming home 

Dit nieuwe rustige leven begint dus in juli 2019. Ik ben samen met mijn lief permanent gaan wonen op een stille berg, die sinds de lockdown op 18 maart 2020 in België enkel nog maar stiller werd. En die stilte blijkt een weldaad voor de ziel. Ik wandel sinds de start van mijn sabbatical wekelijks veel kilometers, ik schrijf boekjes vol aan de hand van schrijfopdrachten en vul mijn Art Journal met tekeningen. De energie neemt in recht evenredige mate toe als de stress en fysieke pijntjes afnemen. Ik kan uren lopen door de bossen, in een creatieve flow zitten met klei of verf en talrijke vegetarische recepten proberen. Begin 2020 besef ik dat ik een sterk gevoel van ’thuis komen’ ervaar op die prachtige droomplek in de Ardennen. En dat ik hier niet meer weg wil.

Wandelen met al je zintuigen

Wandelen geeft een gevoel van vrijheid. Ik kom steeds meer tot rust. In het leven draait alles zo vaak om snelheid. Lopen gaat langzaam. Het is daardoor, zoals Erling Kagge zegt, een van de radicaalste dingen die je kunt doen. Wandel ik eerst nog verder van huis, is het mid-maart met de lockdown dat ons leefgebied zich beperkt tot een straal van 5 kilometer om huis heen. En dat is een zegen! De natuur herovert zijn ruimte op de toeristische mens en neemt meter voor meter zijn plek in. We zien dassen en wilde katten, die zich in de afgelopen 10 jaar in dit gebied nooit aan ons hebben laten zien. Reeën naderen tot op de paar meter als ik de weg afwandel naar huis. Wasberen staan op onze veranda. Ik zie, ik ruik, ik hoor, ik proef (wildpluk!) de natuur. De natuur is overal om ons heen en de lente viert uitbundig feest en ik voel mij daarmee sterk verbonden. Hoe kan het dat we ons als mens doorgaans zo laten afleiden en niet meer met al onze zintuigen gewoon in rustig tempo door de wereld wandelen? 

Schrijvend tot de kern komen

Naast wandelen is ook schrijven een favoriete bezigheid. Schrijven pelt af. Ordent. Brengt tot de kern. Schrijven bevordert bewustwording. Als kind al schreef ik dagboeken en agenda’s vol, Met hartjes in de kantlijn. Gevolgd op latere leeftijd door dromenlijstjes, dankbaarheidsdagboeken en schriften vol tijdens schrijfretraites. Autobiografisch werken aan mijn rode draad. En nog steeds overal hartjes. Mijn levensweg door het labyrint vind ik terug in vele schrijfsels.

Al schrijvend kom ik tot mijn eigen kern. Het afgelopen jaar heb ik zoveel geschreven. Zittend langs de Ourthe, schreef ik over met de stroom meebewegen of ertegen ingaan. Ik ga graag tegen de stroom in om bij de bron te komen, de eigen plek van kracht en wijsheid. Emoties toelaten die ik al lang niet heb gevoeld. Door te schrijven kan ik eindeloos vertragen en vind ik verstilling. Via het schrijven vind ik opening na opening voor wat op slot zat in mijn eigen verhaal. Voor elk verdriet is er een les geleerd; voor elke beleefd vreugdemoment komt de herinnering nu als een tweede cadeautje. Er komt ruimte vrij voor vergezichten en inzichten. Ik krijg rust, rust in een hoofd vol gedachten. Op een middag valt het kwartje. 

Bosbezinning!

Schrijven en wandelen in een groene omgeving werkt helend. Het brengt vertraging, verstilling en verwondering. En precies dat wil ik delen met anderen door schrijfretraites met kleine groepen in de Ardennen te gaan organiseren. Bezinnen in het bos. Ik zie al voor me hoe we naar prachtige plekken wandelen en ons onderweg laten inspireren door de natuur. Om dan op een heuveltop te schrijven over onze eigen pieken en dalen. En inzicht te krijgen in de knoei- en bloeimomenten van het leven, waarop we andere keuzes maken. Bewust van de eigen wijsheid en levensthema’s gaat ieder naar huis met een hernieuwde kijk op de toekomst. De invulling voor deze website begint nu langzaam op zijn plek te vallen. En ik word er gelukkig van. Zielsgelukkig.

Toon Tellegen kan het schrijfwerk, zoals ik dat graag wil gaan vormgeven, niet mooier duiden dan hij deed in ‘Gewone gedichten’;

Ik schrijf omdat ik wil schrijven dat ik gelukkig ben. 

Op een dag zal het zover zijn en zal ik schrijven 

met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden 

en met rode oren en rode wangen, ik ben gelukkig. 

Als ik daarna ooit nog twijfel 

en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij 

of zelfs reddeloos verloren, 

kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben: 

gelukkig.

Ervaar ik geen stress meer?

Helaas. Ook ik loop tegen obstakels aan zoals met het regelen van de verblijfstitel met de Waalse overheid. Of een lekkage in de gang na een flinke hoosbui. En ik doe ondertussen nog steeds vanalles. Het huis moet ook schoongemaakt. Ik doe boodschappen en verzorg elke dag voor mijn lief en mij een soep of salade bij de lunch en een voedzame maaltijd ’s avonds. Sinds kort met de oogst uit eigen moestuin. Ik werk aan onze droom van een duurzaam thuis door een grote verbouwing in gang te zetten. En het voedselbos wordt verder aangeplant in het najaar. Daarbij ga ik gestaag doorwerken aan de invulling van het aanbod voor schrijfretraites in 2021 en mijn website bosbezinning.com. Ik doe dingen waar ik gelukkig van word.

Maar bovenal ben ik in deze 12 maanden weer een human being geworden. Ik ben!

Voor vragen, mail: wendy@bosbezinning.com